Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Słowa, które leczą

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: Shutterstock
  • 29 czerwca 2016
  • komentarzy
  • 1 222 wyświetleń
  • lubi to!

Słowa, które leczą

Tomasz Maria Dąbek OSB

Stary Testament podkreśla przede wszystkim sprawiedliwość Boga, który pragnie delikatną opieką otoczyć wiernych ludzi, ale często musi wymierzać bolesne kary. Teksty o Bogu, który leczy rany swego ludu, występują w wielu psalmach, księgach mądrościowych i prorockich: „Zmiłuj się nade mną, Panie, bom słaby; ulecz mnie, Panie, bo drżą kości moje” (Ps 6,3). Można powyższe słowa rozumieć zarówno jako prośbę o pomoc w osobistym utrapieniu, chorobie fizycznej, jak też w odczuciu duchowej słabości, skłonności do grzechu. Wypowiadający je jest świadomy, że sam nie może stawić czoła przeciwności, że tylko Bóg jest jego mocą. Początek Psalmu wskazuje na karę Bożą – dotkliwą, powodującą wielkie cierpienia, ale sprawiedliwą. Skłania człowieka do uznania swoich grzechów i pokornej prośby o miłosierdzie. W Ps 60,4 natchniony autor mówi do Boga: „Wstrząsnąłeś i rozdarłeś ziemię, ulecz jej rozdarcia, albowiem się chwieje”. To fragment modlitwy po klęsce. Trzęsienie ziemi stanowi obraz klęski wojennej, w której trzeba z ufnością zwrócić się do Boga. Rozdarcie ziemi stanowiącej dziedzictwo Ludu Bożego, dar Boży, znak Jego miłości, może też wskazywać na wewnętrzne rozdarcie będące skutkiem grzechu, odstępstwa od Boga. Wyrwanie ludu z jego ziemi to katastrofa podobna do klęski kosmicznej: jest pozbawieniem ziemi tego, co stanowi dla niej wielką wartość, jakby zachwianiem jej fundamentów. Rany ziemi zostaną uleczone, gdy Bóg przywróci na nią swój lud. Piękny Psalm 103 wyraża wdzięczność człowieka, który wielbi Boga za wszystkie Jego dobrodziejstwa, wzywa do wychwalania Go za Jego dary, wśród których podkreśla odpuszczanie grzechów i leczenie niemocy: „Błogosław, duszo moja, Pana i całe moje wnętrze – święte imię Jego! Błogosław, duszo moja, Pana i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach! On odpuszcza wszystkie twoje winy, On leczy wszystkie twe niemoce [choroby]” (ww. 1-3). Inny niż Biblia Tysiąclecia naukowy przekład (S. Łacha) może jeszcze bardziej wymownie oddaje te natchnione słowa: „Przebaczył wszystkie twoje grzechy, uzdrowił wszystkie twe niemoce”.

Charakterystyczny dla semickiego sposobu wyrażania się paralelizm – powtórzenie innymi słowami tej samej myśli – w cytowanym tekście uwidacznia się wyraźnie. Winom z pierwszego członu odpowiadają niemoce z drugiego. Natchniony autor uważał obydwa wyrażenia za bliskoznaczne – synonimiczne. Dalsze wiersze Psalmu wskazują, że niemoc czy choroba była bardzo ciężka, a Boża pomoc stanowiła nie tylko uwolnienie od śmierci, ale i wywyższenie nawróconego grzesznika. Fizyczna choroba jest obrazem duchowej słabości, jak to później zostanie podkreślone w Ewangeliach, kiedy Jezus, lecząc ludzi chorych, zwraca niekiedy uwagę na związek stanu ich ciała ze stanem duszy (por. Mk 2,1-12 par. – odpuszczenie grzechów sparaliżowanemu, którego przyjaciele przynieśli na noszach i spuścili przez otwór w dachu domu, gdzie Jezus nauczał w Kafarnaum; J 5,14 – człowiek sparaliżowany nad sadzawką), ale są również cierpienia fizyczne, których nie można łączyć z niczyim grzechem, jak to miało miejsce w wypadku niewidomego od urodzenia, którego uzdrowienie przedstawione jest w 9. rozdziale Ewangelii św. Jana. W kolejnym Psalmie natchniony autor wielbi Boże postępowanie: „Posłał swe słowo, aby ich uleczyć i uchronić ich życie od jamy dla nich przeznaczonej” (Ps 107,20). Boży słudzy znajdowali się w ucisku. Ich nędza była następstwem niewierności i występków (w. 17.19). Mimo to Bóg ich nie opuścił. Jego słowo, w którym można widzieć zapowiedź Słowa Wcielonego – Syna Bożego (J 1,1), przyniosło życie Jego wybranym mimo ich grzechów. W innym Psalmie czytamy: „On [Pan] leczy złamanych na duchu i przewiązuje ich rany” (Ps 147,3).

Duchowa pomoc znów przedstawiona jest jako czynność lekarza czy sanitariusza (por. Oz 6,1; 11,3; Pwt 32,39; Iz 19,22; 57,18n; Jr 30,17; 33,6; Ps 6,3; 30,3; 41,5), obok innych przejawów Jego miłości przebaczającej niewiernym ludziom, którzy uznają swą słabość i proszą Go o pomoc. W księgach mądrościowych czynność leczenia w znaczeniu przenośnym przypisywana jest zarówno Bogu, jak i ludziom, wychowawcom: „Pręgi, rana oczyszczają złego, a razy głębiny [jego] wnętrza” (Prz 20,30). Duchowe leczenie i umacnianie występują tu w kontekście wskazań pedagogicznych, odnoszących się do wychowania młodego pokolenia. Niekiedy trzeba młodym okazać surowość, aby przygotować ich wnętrze („serce” w znaczeniu przenośnym) na prawdziwe wartości, nadać im wewnętrzną moc do przeciwstawiania się własnej słabości, ucząc znosić ból spowodowany słuszną karą. Tekst mówi o karze fizycznej, może ona jednak stanowić obraz wszelkich innych kar i napomnień, które – nawet stosowane z wielką delikatnością – sprawiają duchową przykrość osobom szczególnie wrażliwym, niemającym jeszcze całkowicie uporządkowanej miłości własnej. Stanowi część zaleceń kierowanych przez Boga za pośrednictwem natchnionego autora do rodziców i wychowawców

 

Tomasz Maria Dąbek OSB
„Biblia leczy. Pokonywanie złych myśli”, Wydawnictwo M, str.17


więcej tekstów autora
Polecamy

7 twarzy św. Łukasza

Roman Zając

Sara

Marcin Majewski

Blask Bożych przykazań

Joachim Badeni OP

partnerzy