Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Przewodnik po Ziemi Świętej

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: AMD, Wieczernik z zewnątrz
  • 16 kwietnia 2014
  • komentarzy
  • 4 720 wyświetleń
  • lubi to!

Wieczernik

Fernando Perfetti

Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? (J 13,12)
Bierzcie, to jest Ciało moje (Mk 14,22)
Pokój wam! (J 20,19)
Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli (J 20,29)

W tym miejscu rodzi się Kościół, zjednoczony braterską miłością. Tutaj, w „sali na górze” – jak przekazuje św. Marek Ewangelista (Mk 14,15) – Jezus zostawił nam przykazanie miłości i ustanowił kapłaństwo.

W ów pierwszy Wielki Czwartek w dziejach świata ustanowił też Eucharystię – pamiątkę swej miłości i męki, swej śmierci i zmartwychwstania. Tu po ukrzyżowaniu Jezusa gromadzili się uczniowie wraz z Maryją, tworząc w istocie „pierwszy Kościół”. To tu przybiegła Maria Magdalena z wieścią, że Jezus zmartwychwstał.

Tutaj także zmartwychwstały Jezus objawił się apostołom pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte… (J 20,19). Także tutaj Jezus założył swój Kościół, posyłając uczniom, zgromadzonym wokół Maryi, Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy (Dz 1,14; 2,1nn). Duch Święty zstąpił na uczniów pod postacią ognistych języków, a wtedy uczniowie zaczęli mówić różnymi językami, zaczęli głosić Ewangelię (Dz 2,1–4), odczuli w sobie przemożne pragnienie głoszenia Słowa (Dz 1,13–26).

Znajdujemy się poza murami Jerozolimy, na południowo-zachodnim wzgórzu, które dziś określa się mianem „Syjonu chrześcijańskiego”. Niedaleko stąd wznosiła się jerozolimska Świątynia, w której Żydzi przechowywali Arkę Przymierza.

Wspólnoty judeochrześcijańskie dostrzegały w tym fakcie wypełnienie się słów Izajasza: Bo Prawo pochodzi z Syjonu… (Iz 2,3). Pod koniec IV wieku Jan II, biskup Jerozolimy (386–417), dzięki wsparciu Bizancjum wzniósł tutaj wielki kościół Świętego Syjonu (Hagia Sion). Górne jego piętro stanowił Wieczernik – pomieszczenie to jest obecnie piękną pamiątkową kaplicą, odrestaurowaną przez franciszkanów w XIV wieku. Tu Jezus spożył z uczniami Ostatnią Wieczerzę; miejsce to utożsamia się także z salą, w której Duch Święty zstąpił na apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy. Pomieszczenie przetrwało zniszczenie Jerozolimy dokonane przez Tytusa i Hadriana. Święty Cyryl nazywa je „najważniejszym kościołem apostołów”. Zachowały się tu do dziś pozostałości starożytnego domu z czasów Jezusa.

W dolnej części kościoła przechowywany jest cenotaf, od XII wieku zwany Grobem Króla Dawida. Na okrywającym go zdobionym płótnie widnieją srebrne korony ze zwojów Tory przywiezionych do Izraela. Żydzi przychodzą tu się modlić przez cały rok, ale przede wszystkim podczas Szawuot (Święta Tygodni), w rocznicę śmierci króla. Inna tradycja głosi, że grób Dawida znajdował się w „Mieście Dawidowym”, na zboczu wzgórza Ofel (1 Krl 2, 10). Pod poziomem dzisiejszej świątyni zachowane są fundamenty rzymskie, bizantyjskie oraz pochodzące z okresu krucjat.

Znajdująca się za cenotafem apsyda usytuowana jest równolegle do boku Wzgórza Świątynnego, co pozwala przypuszczać, że ta część budowli stanowiła synagogę. Może nawet chodzi o synagogę wzmiankowaną w roku 333 przez Pielgrzyma z Bordeaux.

Do naszych czasów zachował się tu również niewielki dziedziniec z krużgankami – fragment klasztoru franciszkanów z 1333 roku, kolebki Kustodii Ziemi Świętej.

Ta część wzgórza wchodziła w skład kościoła Świętego Syjonu (który można zobaczyć na mozaice z VI wieku, tak zwanej Mapie z Madaby).

Bazylikę zniszczyli Persowie w roku 614. Na jej fundamentach krzyżowcy wznieśli klasztor i kościół Najświętszej Maryi Panny (XII wiek), które zostały zniszczone w 1219 roku (prawdopodobnie w czasie burzenia otaczających Jerozolimę murów i balustrad, z rozkazu sułtana Al Mu’azzama z dynastii Ajjubidów).

Obecny Wieczernik został wybudowany przez franciszkanów po ich powrocie do Jerozolimy w 1335 roku. Krawędzie kopuły są typowe dla gotyku w okresie, gdy w Jerozolimie oraz na Cyprze panowali władcy z rodu de Lusignan. Rzeźbiony arabski mihrab dołączono w roku 1523, kiedy franciszkanie musieli opuścić klasztor, a Arabowie zamienili obiekt w meczet. Wieczernik połączony był z kościołem z okresu krucjat łukami. Dziś są to łuki ślepe, poza jednym, który służy jako wejście do sali. W budynku znajduje się również stara kaplica upamiętniająca obrzęd umycia nóg apostołom przez Jezusa. Pośrodku sali, na podwyższeniu, stoi brązowy posąg w kształcie drzewa oliwnego. Umieściło go tu katolickie stowarzyszenie po zakończeniu rewitalizacji zabytku.

Chrześcijańska tradycja związana z Wieczernikiem
Wedle starożytnej chrześcijańskiej tradycji budynek, w którym znajduje się Wieczernik, należał do rodziny św. Marka Ewangelisty. W jego domu Jezus modlił się i dokonywał cudów; uczniowie także często zostawali tu na noc. Był on tłem wielu istotnych wydarzeń: Ostatniej Wieczerzy w Wielki Czwartek, zstąpienia Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy (które Żydzi obchodzili jako Święto Tygodni – Szawuot), objawienia się zmartwychwstałego Jezusa apostołom, spotkania Piotra – po uwolnieniu z więzienia za sprawą anioła – z uczniami, którzy tu się za niego modlili.

Ostatnią Wieczerzę spożył Jezus z uczniami w wigilię Święta Paschy (Pesach), w czwartek w przeddzień ukrzyżowania. Biesiadnicy podzielili się na trzy grupy: Jezus przebywał z apostołami w jednej sali, w sąsiedniej – dwunastu uczniów, a Maryja i inne kobiety – w trzecim pomieszczeniu. W Wieczerniku do dziś znajduje się kamień wskazujący miejsce, w którym siedział Jezus.

Błogosławiona Anna Katarzyna Emmerich opisuje tę scenę następująco: „W tym miejscu Jezus Chrystus spożył baranka paschalnego ze swymi uczniami. Na początku wieczerzy Jezus pouczył apostołów co do żalu za grzechy i pokuty. Wszyscy przyznali się do swych grzechów, z wyjątkiem Judasza. Następnie Jezus umył uczniom nogi. Potem wziął chleb, pobłogosławił, podzielił i dał uczniom, mówiąc: «To jest Ciało moje». Gdy uczniowie spożywali chleb, zdawało się, że to jakiś świetlisty pokarm. Tylko Judasza otaczały ciemności. Po posileniu się apostołowie zebrali resztki konsekrowanego chleba, które spożyli po Zmartwychwstaniu. Na koniec wieczerzy Jezus wziął kielich z winem, pobłogosławił go i dał uczniom, mówiąc: «To jest moja Krew». Jezus zakończył wieczerzę około godziny dziewiątej, po czym pożegnawszy się z Matką i innymi kobietami, skierował się ze swymi uczniami, śpiewając po drodze psalmy, do ogrodu Getsemani, leżącego na stoku Góry Oliwnej. Tam został później pojmany przez rzymskich żołnierzy”.

Fernando Perfetti, Ziemia Święta, Pielgrzymując śladami Jezusa, Wydawnictwo M, Kraków 2014, s. 114-116


więcej tekstów autora
Polecamy

Tajemnica Paschy

Św. Meliton z Sardes

Dokąd wstąpił?

Roman Zając

Kobieta - metafora Izraela

Bella Szwarcman-Czarnota

partnerzy