• 25 marca 2016
  • komentarzy
  • 2589 osób przeczytało
  • to!

Wielki Piątek

George Weigel

Pierwsze czytanie dzisiejszego upamiętnienia Męki to czwarta i najwspanialsza z czterech pieśni Cierpiącego Sługi JHWH z Księgi Izajasza. Czytana oczyma wiary chrześcijańskiej pieśń ta staje się refleksją Kościoła u stóp Krzyża, gdzie od dwóch tysięcy lat wierzący stoją obok Maryi, Jana i świątobliwych kobiet. Brutalny opis wyglądu Sługi przez Izajasza: „tak nieludzko został oszpecony Jego wygląd i postać Jego była niepodobna do ludzi. […] Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał […]. Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi […] tak, iż mieliśmy Go za nic” – jest tym bardziej uderzający, że następuje zaraz po pełnej otuchy wizji oczekiwania na Mesjasza: „O jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie. […] Bo Pan pocieszył swój lud, odkupił Jeruzalem” (Iz 52, 7). U stóp Krzyża Kościół dziwi się i zastanawia, jak mogło do tego dojść; w jaki sposób mesjańska ekscytacja Niedzieli Palmowej ustąpiła miejsca niecały tydzień później brutalnej postawie i potępieniu obiecanego wybawiciela? Odpowiedź wiary pojawia się pod koniec czwartej pieśni Sługi: śmierć nie jest jego ostatecznym przeznaczeniem, gdyż Sprawiedliwy „usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie” i „oręduje za przestępcami”.

Rozważając to przygotowane przez Boga przeznaczenie Cierpiącego Sługi, Kościół modli się z ukrzyżowanym Panem i wyznaje ufność Bogu słowami Psalmu 31. Później autor Listu do Hebrajczyków przedstawia refleksję nad radykalnym, przemieniającym historię odkupieniem, które zdobył dla nas Jezus: Cierpiący Sługa, który stał się Arcykapłanem Nowego Przymierza przypieczętowanym jego krwią, jest pośrednikiem, dzięki któremu możemy przybliżyć się „z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę”. List do Hebrajczyków to rozbudowana medytacja nad jednością zbawczych celów Boga, jaka zachodzi między powołaniem Izraela na swój lud wybrany a posłaniem swego Syna jako Odkupiciela świata; dzisiejsze czytanie z tego listu wpisuje się doskonale w tę jedność Starego i Nowego Testamentu. Wyjście Izraela z Egiptu, które rozpoczęło się od spożycia Paschy, było wybawieniem z niewoli politycznej oraz drogą ku wolności i tożsamości narodowej, a także paradygmatycznym znakiem jeszcze większego wyzwolenia, które miało nadejść w przyszłości. W Passze Nowego Przymierza Jezus, przechodząc ze śmierci do zmartwychwstałego życia, ofiarowuje ludzkości wieczne i ostateczne wyzwolenie – wolność od grzechu i jego skutku, śmierci; wolność do życia w świetle i miłości Trójcy; wolność przeżywaną już teraz we wspólnocie Ludu Bożego składającego się z Żydów i pogan; wolność przeżywaną przez całą wieczność w komunii świętych w czasie Godów Baranka.

 

rzymskie_1_4_v5_70mm_300dpi (1)

George Weigel

amerykański myśliciel, teolog, biograf Jana Pawła II, współpracuje z Ethics and Public Policy Center w Waszyngtonie, autor książek. m.in. "Świadek nadziei" "Katolicyzm ewangeliczny", "Rzymskie pielgrzymowanie"