źródło: fot. Stephen Weigel, Bazylika św. Piotra, wnętrze świątyni
  • 21 marca 2015
  • komentarzy
  • 2228 osób przeczytało
  • to!

Piąta Niedziela Wielkiego Postu

George Weigel

Janowy opis wskrzeszenia Łazarza to ostatnia z trzech wielkich katechetycznych perykop ewangelicznych, będących podstawą nauczania katechumenów Kościoła pierwszych wieków przygotowujących się do przyjęcia chrztu w Wigilię Paschalną. Podobnie jak to było w przypadku Janowego opisu rozmowy Jezusa z Samarytanką i uzdrowieniem ślepego od urodzenia, także opis wskrzeszenia Łazarza odgrywa tak istotną rolę w duchowym i liturgicznym rytmie Wielkiego Postu, że może zastąpić czytanie z Ewangelii także w latach liturgicznych B i C, a jeśli perykopa ta nie jest czytana w niedzielę, powinna być czytana podczas Mszy Świętej w piątym tygodniu Wielkiego Postu. Przybliżamy się w niej bowiem do tego, co stanowi kluczową dynamikę wielkopostnej wędrówki nawrócenia.

Perykopa mówiąca o wskrzeszeniu Łazarza odznacza się dwoma pełnymi dramatyzmu momentami, złączonymi wewnętrzną duchową jednością. Najpierw mamy otwarcie sceny: Łazarz jest chory; Jezus zwleka z wędrówką do Betanii, gdzie jego chorym przyjacielem opiekują się siostry, Marta i Maria, także przyjaciółki Jezusa; uczniowie, jak to często bywa, nie pojmują znaczenia tego, o co chodzi Mistrzowi. Wówczas następuje pierwszy pełen dramatyzmu moment, czyli rozmowa między Jezusem a Martą, kończąca się wyznaniem wiary Marty w Jezusa jako Pomazańca Bożego. Później następuje drugi dramatyczny moment: Łazarz zostaje wywołany z grobu działającą w Jezusie mocą Bożą.

Oddając Łazarza żywego jego siostrom i przyjaciołom po czterodniowym pobycie w grobie, Jezus stwarza kolejny „znak” pokazujący, iż Nowe Przymierze w Jego Osobie wkracza w świat i w historię, udoskonalając i dopełniając przymierze Mojżeszowe. Czwarty dzień po pogrzebie (który miał miejsce w dniu śmierci) to w wielu tradycjach rabinicznych dzień, w którym ciało ostatecznie „obraca się w proch”, z którego powstało, a tchnienie życia wraca ostatecznie do Boga, który tchnął na początku życie w człowieka. Tym samym Jezus pokazuje, że w Nim ludzkość zostaje wprowadzona w najgłębszą prawdę dotyczącą przebiegu naszego życia, a jest nią rzeczywistość życia po śmierci, czyli życie wieczne dostępne tu i teraz przez przyjaźń z Jezusem. Życie po śmierci, przez które, jak pisał św. Ignacy Antiocheński, „stanę się człowiekiem”.

Jak zauważa papież Benedykt XVI w swoim orędziu na Wielki Post 2011 roku, to objawienie się możliwości życia wiecznego przez Jezusa ma znaczenie nie tylko indywidualne i jest ważne nie tylko dla Łazarza, ale także dla każdego ucznia Chrystusa. Pełnia życia, którą Bóg chce wnieść w świat w Osobie i misji Jezusa, nadaje historii ostateczne i definitywne znaczenie. Historia to nie ciąg następujących po sobie wydarzeń. Historia to „Jego historia”, a w „Jego historii” ostatnie słowo należy do Jego zbawczej woli i odkupieńczej miłości.

 

 rzymskie_1_4_v5_70mm_300dpi (1)

George Weigel

amerykański myśliciel, teolog, biograf Jana Pawła II, współpracuje z Ethics and Public Policy Center w Waszyngtonie, autor książek. m.in. "Świadek nadziei" "Katolicyzm ewangeliczny", "Rzymskie pielgrzymowanie"