• 15 marca 2015
  • komentarzy
  • 1881 osób przeczytało
  • to!

Czwarta Niedziela Wielkiego Postu

George Weigel

W Kościele pierwotnym sakrament chrztu często rozumiano jako „oświecenie”. Nawrócić się do Chrystusa i obmyć z grzechu oznaczało przejść z ciemności do światła, z zamętu do prawdy, z zamazanego do wyraźnego postrzegania rzeczywistości – a ostatecznie ze śmierci do życia. Nawrócić się i upodobnić do Chrystusa oznacza rozpoznać w Jezusie z Nazaretu Światłość świata; Tego, kto nie tylko przywraca lub daje wzrok (jak o tym mówi dzisiejsza Ewangelia), ale Który daje także prawdziwe poznanie wewnętrzne. Za sprawą światła Chrystusa, symbolizowanego w czasie ceremonii chrzcielnej przez gromnicę, którą zapala się od paschału, uczniowie zyskują zdolność widzenia nie tylko zewnętrznego, ale także wewnętrznego.

To podwójne oświecenie pokazuje się nam bardzo wyraźnie w uzdrowieniu mężczyzny ślepego od urodzenia. Widzi on to, co na zewnątrz; widzi i podziwia piękno stworzenia i splendor Świątyni, miejsca zamieszkiwania Boga ze swym wybranym ludem przymierza Mojżesza. Co jednak równie istotne, cudotwórczy dotyk Jezusa pozwala mężczyźnie ślepemu od urodzenia widzieć wewnętrznie: dostrzec w Jezusie obiecanego Mesjasza, Pomazańca Bożego, będącego nowym miejscem zamieszkania Boga w historii. Ta nowa moc wewnętrznego widzenia nie kończy się bynajmniej na akcie wiary: „Wierzę, Panie!”. To dopiero pierwszy krok wewnętrznego oświecenia, które daje nam przyjaźń z Jezusem i oddanie się Jego sprawie. W ciągu dalszego życia oświecenie to pozwala uczniom dostrzec wszystko, co w ich sercach spowija mrok, oraz uleczyć ten mrok przez skruchę, tak że dzięki Światłości mogą stać się jeszcze bardziej promieniejącymi synami i córkami światła, dla nawrócenia świata.

 

rzymskie_1_4_v5_70mm_300dpi (1)

George Weigel

amerykański myśliciel, teolog, biograf Jana Pawła II, współpracuje z Ethics and Public Policy Center w Waszyngtonie, autor książek. m.in. "Świadek nadziei" "Katolicyzm ewangeliczny", "Rzymskie pielgrzymowanie"