Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Przewodnik po Ziemi Świętej

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: Mozaika z Kościoła Rozmnożenia Chleba. Tabge
  • 21 maja 2014
  • komentarzy
  • 1 827 wyświetleń
  • lubi to!

Tabga

Fernando Perfetti

Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym (J 6,11)

A gdy spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz
Mnie więcej aniżeli ci?» Odpowiedział Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham». Rzekł
do niego: «Paś baranki moje». I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: «Szymonie, synu
Jana, czy miłujesz Mnie?» Odparł Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham». Rzekł do
niego: «Paś owce moje». Powiedział mu po raz trzeci: «Szymonie, synu Jana, czy kochasz
Mnie?» Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: «Czy kochasz Mnie?» I rzekł
do Niego: «Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham». Rzekł do niego Jezus:
«Paś owce moje. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam
i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze
i poprowadzi, dokąd nie chcesz». To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga.
A wypowiedziawszy to, rzekł do niego: «Pójdź za Mną!»
(J 21,15–19)

W Tabga, w niedużej odległości od siebie znajdują się dwa ważne dla pielgrzymów miejsca: Kościół Rozmnożenia Chleba i Sanktuarium Prymatu Piotra. Dziś tym pierwszym opiekują się nim niemieccy benedyktyni. Jak przekazuje Egeria, kościół ten został wzniesiony jako niewielkie sanktuarium w roku 350. W V wieku zastąpiono go większą świątynią, z której do naszych czasów zachowały się mozaiki zdobiące miejsce skrzyżowania naw. Przedstawiają faunę i florę doliny Nilu, motyw popularny we wczesnej sztuce rzymskiej i bizantyjskiej.

W roku 1980, po ukończeniu prac wykopaliskowych, kościół został odrestaurowany w pierwotnym stylu bizantyjskim. Dwa rzędy kolumn dzielą świątynię na przestrzeń centralną i dwa korytarze. Do ściany wschodniej dołączono półkolistą apsydę, a po przeciwnej stronie znajdują się pokoje dla sprawujących tutaj posługę kapłanów. Naprzeciw apsydy widnieje podwyższona platforma, otoczona prezbiterium. W jej centralnej części, pod ołtarzem, przechowywany jest nieobrobiony kamień, który wedle tradycji wyznacza dokładne miejsce cudu rozmnożenia chleba i ryb.

Pod głównym ołtarzem znajduje się słynna mozaika przedstawiająca kosz z chlebem i rybami. W koszu leżą cztery chleby, zamiast pięciu. Piątym chlebem jest Eucharystia, która w naszych czasach kontynuuje cud rozmnożenia. Dlatego wspomniana mozaika jest wciąż żywa, nabiera pełni podczas każdej Mszy św. celebrowanej jak świat długi i szeroki.

Odkryte w mozaikach wpływy egipskie kościół zawdzięcza zapewne patriarsze Jerozolimy, Martyriosowi. Jego imię widniało wśród greckich inskrypcji na lewo od ołtarza.

Kościół ten odwiedził również sławny fundator klasztorów na Pustyni Judzkiej, św. Saba. To święte miejsce zajmuje obecnie niewielka wspólnota benedyktyńska (mnisi z opactwa Hagia Maria Sion w Jerozolimie oraz benedyktynki Eucharystycznego Króla z Filipin).

W roku 1968 na tym obszarze prowadzili wykopaliska B. Bagatti i S. Loffreda ze Studium Biblicum Franciscanum. Wykopaliskami realizowanymi w latach 1979–1980 kierowali R. Rosenthal i M. Hershkovitz z ramienia Departamentu Starożytności i Muzeów Izraela (dziś Israel Antiquities Authority), Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie oraz opactwa Hagia Maria Sion.

W świecie współczesnym znaczna część ludzkości żyje w nędzy. Mężczyźni, kobiety, dzieci i ludzie starsi cierpią z powodu skrajnego ubóstwa. Miliony ludzi pozbawione są nadziei, coraz większa przepaść dzieli Północ od Południa, nie wspominając nawet o nierównym podziale bogactw na całej planecie. Z dobrami materialnymi i możliwościami, jakie się znajdują w zasięgu części mieszkańców Ziemi, kontrastuje zacofanie innych rejonów, na których skupia się większość ludzkości.

Do tej przygnębiającej rzeczywistości braku perspektyw oraz niesprawiedliwego podziału żywności i środków produkcji dodać należy obojętność silnych państw i społeczeństw, które piętnują brak rozwoju. Pewnego dnia Jezus zapyta każdego z nas, tak jak pytał współczesnych Mu ludzi (Mt 25,31–46), i będziemy musieli odpowiedzieć: „Co ja zrobiłem dla swojego bliźniego?”. Odpowiedzi możemy udzielić tylko my sami. My również możemy rozmnażać dobra, jakie nosimy w swoim wnętrzu, i możemy się nimi dzielić z innymi. Wymaga to tylko od nas przyjęcia odpowiedniej postawy.

 

Położonym w Tabga Sanktuarium Prymatu Piotra opiekują się franciszkanie. Obecne zabudowania powstały w roku 1933 na wcześniejszych fundamentach.

Tradycja przekazuje, że Jezus i apostołowie spożyli posiłek na kamieniu znajdującym się obecnie w samym środku kościoła: tak zwanym Mensa Christi. Przez boczne drzwi schodzi się do jeziora po schodach wykutych w tej samej skale, liczących dwanaście stopni. Kościół został odrestaurowany w roku 1982przez franciszkańskiego architekta, o. Alberta Prodoma, który przed wejściem zaprojektował przestrzeń w kształcie amfiteatru, z ołtarzem w centrum, przeznaczoną do celebracji liturgicznych. Na prawo od amfiteatru stoi rzeźba z brązu ilustrująca ewangeliczny fragment dotyczący prymatu św. Piotra. Autorem posągu jest A. Martini OFM.

Fernando Perfetti, Ziemia Święta, Pielgrzymując śladami Jezusa, Wydawnictwo M, Kraków 2014, s. 57-61


więcej tekstów autora
Polecamy

Abraham

Marcin Majewski

Homilia o śś. Piotrze i Pawle

Św. Jan Chryzostom

partnerzy