Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Komentarze Ojców Kościoła

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: Shutterstock
  • 26 września 2014
  • komentarzy
  • 1 101 wyświetleń
  • lubi to!

Ogień na ziemię – aniołowie

św. Augustyn

Augustyn, Enarrationes in Psalmos, 103, PL 37, 1348-1349.

Jako swych posłów używasz wichry, jako sługi – ogień i płomienie (Ps 104, 4)

Chociaż więc nie widzimy oblicza aniołów, ukrytego przed naszymi oczami, ponieważ mieszkają one w wielkim Królestwie Pana, to za pośrednictwem objawienia Bożego wiemy, że istnieją. Czytamy też, że ukazały się wielu osobom i wierzymy w nie odsuwając wszelkie wątpliwości. Aniołowie są istotami duchowymi. Nie dlatego są jednak aniołami, ponieważ są istotami duchowymi. Są aniołami, ponieważ są posyłane. Nazwa „anioł” wskazuje na wykonywane zadanie, a nie na naturę. Pytasz o nazwę ich natury? Istota duchowa. Pytasz o zadanie? Anioł, posłaniec. Na podstawie tego, czym jest, jest on istotą duchową. Na podstawie tego, co robi, jest aniołem. Człowiek jest nazwą natury, żołnierz – wykonywanego zadania. Mężczyzna określa naturę, a herold – zawód. Człowiek bowiem staje się heroldem, to znaczy, że kto był człowiekiem, staje się heroldem, a nie na odwrót – kto był heroldem, staje się człowiekiem. W podobny więc sposób istoty te, które przez Boga zostały stworzone  istotami duchowymi, uczynił On aniołami posyłając je, aby głosiły to, co rozkazał. I uczynił swoich posłańców płomieniem ognia. Czytamy bowiem, że ukazał się płomień ognia ze środka krzewu (por. Wj 3, 2), posłany z nieba i wypełnił to, co zostało nakazane. On to więc posłużył w wypełnieniu zadania. Istniejąc pozostał w swojej naturze, a kiedy spełnił otrzymane polecenie, wypełnił swoje powołanie. To jest sens dosłowny tego wersetu.

Jak natomiast rozumieć te słowa w sensie przenośnym w kontekście Kościoła? W jaki sposób przyjmiemy słowa: Jako swych posłów używasz wichry, jako sługi – ogień i płomienie (Ps 104, 4)? Nazywa te istoty duchami i słusznie czyni je swoimi aniołami, to znaczy posłańcami swojego słowa. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony (1 Kor 2, 15). Spójrz, jak uczynił człowieka duchowego aniołem Boga. A ja nie mogłem – powiedział Apostoł – przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz jako do cielesnych (1 Kor 3, 1). Z powodu duchowego usposobienia Paweł został wysłany do więzienia, podobnie jak anioł posłany z nieba na ziemię. Dlaczego mówi się więc: jako sługi używasz ogień i płomienie (Ps 104, 4), a nie płomiennych Duchem (Rz 12, 11)? Tak bowiem „płomienny Duchem”, gorejący ogniem jest każdy sługa Boży. Czy nie płonął Szczepan? Jakim ogniem płonął i skąd pochodził ten ogień, że w chwili, gdy był kamieniowany, prosił za tymi, którzy to robili (por. Dz 7, 59)? Kiedy słyszysz, że ogień jest sługą Boga, myślisz, że coś podpali?  Może podpalić, ale suchą trawę. To jest sługa Boga, który rozpala wszystko, co cielesne, głosząc słowo Boże. Posłuchaj: Niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych (1 Kor 4, 1). Jak bardzo płonął, gdy to mówił. Usta nasze otwarły się dla was, Koryntianie, rozszerzył się nasze serce (2 Kor 6, 11). Płonął miłością i szedł do nich, aby ich rozpalić. Ten ogień Pan obiecał posłać na ziemię mówiąc: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię (Łk 12, 49). Jak przyniósł miecz (por. Mt 10, 34), tak i ogień. Miecz dzieli cielesne wzruszenie, ogień go niszczy. To wszystko musisz zrozumieć w słowie Boga, to wszystko pojąć musisz w Bożym duchu. Zacznij przygotowywać się dzięki miłości za sprawą słowa, które słyszysz i zobacz, co w tobie rozpalił ogień, Boży sługa. Jako swych posłów używasz wichry, jako sługi – ogień i płomienie (Ps 104, 4).

Augustyn, De Genesi ad Litteram, IV, 24. PL 34, 313.

I dlatego święci aniołowie, z którymi zrównamy się po zmartwychwstaniu (por. Mt 22, 30), jeśli aż do końca będziemy się trzymać drogi, którą dla nas wyznaczył Chrystus, kontemplują zawsze oblicze Boga i radują się Słowem, jego Synem Jednorodzonym, który jest Mu równy. W nich to – po raz pierwszy wśród wszelkiego stworzenia – została stworzona mądrość. Bez wątpienia znają całe stworzenie, wśród którego one zostały stworzone jako pierwsze, najpierw w samym Słowie Bożym, w którym są wszystkie wieczne racje stworzenia – także tego tymczasowego – tak jak w Nim, przez którego wszystko zostało stworzone. One od początku mają wiedzę w tym stworzeniu, które poznają wpatrując się i odnosząc je chwały Słowa, w którego nieodmiennej prawdzie widzą racje, zgodnie z którymi stworzenie zostało uczynione.

tłum. Joanna Szwed-Kostecka


więcej tekstów autora
Polecamy

Tobiasz

Marcin Majewski

Sny jako zachęta do wiary

Ks. Jacek Jurczyński SDB

partnerzy