Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia
  • 13 marca 2019
  • komentarzy
  • 184 wyświetleń
  • lubi to!

Środa, 13.03.2019

Jan Paweł II

Łk 11, 29-32

A do rzesz, które się gromadziły coraz liczniej, począł mówić: To plemię jest plemieniem przewrotnym. Domagają się znaku, lecz nie będzie im dany żaden inny znak, prócz znaku Jonasza. Albowiem jak Jonasz był znakiem dla Niniwitów, tak też Syn Człowieczy będzie znakiem dla tego pokolenia. Królowa z Południa powstanie na sądzie z ludźmi tego plemienia i potępi ich. Bo ona przyszła z krańców ziemi żeby usłyszeć mądrość Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon. Mieszkańcy Niniwy powstaną na sąd razem z tym pokoleniem i potępią je. Bo oni czynili pokutę, gdy ich pouczał Jonasz, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz.

 

 

Nawrócenie głosił prorok Starego Testamentu, Jonasz, którego Bóg posłał do wiel­kiego miasta Niniwy: „Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona” (Jon 3, 4) z powodu swoich grzechów. Tak przemawiał do mieszkańców Niniwy ustami proroka Pan, o którym Psalmista mówi, że „wskazuje drogę grzesznikom” (Ps 25[24], 8). Słowa Jonasza osiągnęły skutek: „odwrócili się od swojego złego postępowania” (Jon 3, 10) i dlatego Pan nie zesłał zapowiedzianej kary. Nawróce­nie głosił także Jezus Chrystus: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 15). W pierwszym i drugim przy­padku nawrócenie oznacza oddalenie się od zła, od grzechu. W pierwszym przy­padku — w Księdze Jonasza — oddalenie się od zła zostaje podyktowane przez strach przed karą. Jezus Chrystus natomiast wzywa do nawrócenia ze względu na bliskość Boga i Jego królestwa.

Nawrócenie jest kluczowym momentem w życiu wewnętrznym każdego czło­wieka, w życiu religijno-moralnym. Ma ono wieloraki charakter i dokonuje się w różnych okresach życia. Mówimy o nawróceniu, kiedy jest ono zasadniczym przełomem, który decyduje o zmianie kierunku życia i postępowania. Ale są takie nawrócenia codzienne, które zewnętrznie są prawie niezauważalne i odnoszą się do problemów pozornie małych, a jednak ważnych dla rozwoju duszy ludzkiej. Mówi się także o nawróceniu pierwszym i drugim, a niekiedy także o trzecim. Pierwsze oznacza oddalenie się od grzechów ciężkich, które są przeszkodą dla życia nadprzyrodzonego. Kolejne nawrócenia odnoszą się do dalszych etapów na drodze oddalania się od zła i zbliżania się do Boga. Taki jest pierwszy temat, jaki odkrywamy w słowie liturgii. Do tego tematu trzeba odnieść tak­że słowa psalmu responsoryjnego: „Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, na swoją miłość, która trwa od wieków. Nie wspominaj grzechów mej młodości, pa­miętaj o mnie w swoim miłosierdziu ze względu na dobroć Twą, Panie” (Ps 25[24], 6-7). Nawrócenie pozostaje w ścisłym i organicznym związku z miło­sierdziem Bożym.

 

24 I 1982, w rz. kośc. św. Teresy za Porta Salaria


więcej tekstów autora
Polecamy

Sny Józefa cz.2

Ks. Jacek Jurczyński SDB

Sobota, 06.10.2018

Jan Paweł II

Tajemnica Paschy

Św. Meliton z Sardes

partnerzy