Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia
  • 3 stycznia 2018
  • komentarzy
  • 92 wyświetleń
  • lubi to!

Środa, 03.01.2018

Jan Paweł II

J 1, 29-34

A nazajutrz zobaczył [Jan] nadchodzącego ku niemu Jezusa i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To właśnie o Nim powiedziałem: Po mnie przyjdzie Ten, który jest większy ode mnie, bo był wcześniej ode mnie. Ja nie znałem Go przedtem. Przyszedłem zaś chrzcić wodą dlatego, aby On mógł objawić się Izraelowi. Jan oświadczył również: Widziałem, jak Duch, podobny do gołębicy, zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja nie znałem Go przedtem, ale Ten, który mnie posłał, żebym chrzcił wodą, powiedział do mnie: Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim – chrzci Duchem Świętym. Widziałem to i zaświadczam, że On jest Synem Bożym.

 

Tak, Drodzy Bracia i Siostry, zostaliśmy „uświęceni w Chrystusie Jezusie”. I zostaliśmy „powołani do świętości wespół ze wszystkimi, którzy na każdym miejscu wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Kor 1, 2). Jezus Chrystus jest Barankiem Bożym, który mówi o sobie: „Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże, a Twoje Prawo mieszka w moim sercu” (por. Ps 40[39], 9). Co to jest świętość? Jest to właśnie radość z pełnienia woli Bożej. Do doświadczenia tej radości dochodzi człowiek przez znojną pracę nad sobą, przez wierność prawu Bożemu, wskazaniom Ewangelii. A także nie bez wyrzeczeń. Ta radość staje się udziałem człowieka zawsze i wyłącznie za sprawą Jezusa Chry­stusa, Baranka Bożego. Jakże wymowny jest fakt, że słowa wypowiedziane przez Jana nad Jordanem słyszymy wtedy, gdy mamy się zbliżyć, aby przyjąć do na­szych serc Chrystusa w Komunii eucharystycznej! Przychodzi do nas Ten, który przynosi radość z pełnienia woli Bożej. Ten, który przynosi świętość. Parafia, jako żywa cząstka Kościoła, jest wspólnotą, w której ustawicznie słyszymy słowa: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata”. I słyszymy ustawicznie wezwanie do świętości. Parafia jest wspólnotą, której głównym celem jest urzeczywistnianie tego wspólnego wezwania do świętości, która przychodzi do nas w Jezusie Chry­stusie, która jest drogą każdego z nas, drogą całego naszego życia i równocześnie każdego dnia.

Jezus Chrystus przynosi nam wezwanie do świętości i nieustannie daje nam siłę do świętości. Nieustannie daje nam „możliwość stania się dziećmi Bożymi”, jak głosi liturgia w śpiewie Alleluja. Ta moc uświęcenia człowieka, moc stała i niewyczerpana, jest darem Baranka Bożego. Jan wskazuje na Niego nad Jordanem i mówi: „On jest Synem Bożym” (J 1, 34), „jest Tym, który chrzci Du­chem Świętym” (J 1, 33), to jest zanurza nas w tym Duchu, którego Jan widział, kiedy udzielał chrztu, „który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim” (J 1, 32). Był to znak mesjański. W tym znaku On sam, który jest pełen mocy i Ducha Świętego, objawił się jako przyczyna naszej świętości: Baranek Boży, sprawca naszej świętości. Pozwólmy, aby On działał w nas mocą Ducha Świętego! Pozwólmy, aby On nas prowadził drogami wiary, nadziei, miłości; drogą świętości! Pozwólmy, aby Duch Święty — Duch Jezusa Chrystusa — odnowił oblicze ziemi przez każdego z nas! W ten sposób całe nasze życie niech rozbrzmiewa pieśnią na Boże Narodzenie.

 

18 I 1981, w rz. par. San Giuseppe al Trionfale


więcej tekstów autora
Polecamy

partnerzy