Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia
  • 7 stycznia 2019
  • komentarzy
  • 217 wyświetleń
  • lubi to!

Poniedziałek, 07.01.2019

Jan Paweł II

Mt 4, 12-17. 23-25

A kiedy Jezus dowiedział się o uwięzieniu Jana poszedł do Galilei i ominąwszy Nazaret, zatrzymał się w Kafarnaum, nad brzegiem jeziora, tam, gdzie graniczą ze sobą Zabulon i Neftali. I tak oto miała się wypełnić przepowiednia proroka Izajasza: Ziemia Zabulona, ziemia Neftalego, droga nadmorska, kraj za jordański, / Galilea pogan. Naród, który żył w ciemnościach, / ujrzał światłość wielką. / Jasność ukazała się nad tymi, / którzy mieszkali w mrocznej krainie śmierci. Od tego momentu począł Jezus nauczać wołając: Nawróćcie się, bo królestwo niebieskie jest blisko. Tymczasem obchodził całą Galileę, nauczał w synagogach, ogłaszał Dobrą Nowinę królestwa i leczył wszelkie choroby i wszystkie ludzkie słabości. Wieść o Nim rozchodziła się aż po całej Syrii. Przynoszono Mu wszystkich nieszczęśliwych, dotkniętych chorobami, sparaliżowanych. A On ich uzdrawiał. Wielkie tłumy zgromadziły się wokół Niego z Galilei, z Dekapolu, z Jerozolimy, z Judei i z Trans jordanii.

 

Jezus „głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszelkie choroby i wszelkie sła­bości wśród ludu” (por. Mt 4,23). Przyszedł jako Ten, który zapowiada Królestwo Niebieskie i wzywa ludzi do nawrócenia: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 4,17). Wszystko to dzieje się w Galilei, po chrzcie Jano­wym, gdy Jan został już uwięziony przez Heroda. Jezus opuszcza Nazaret, mia­sto swojej młodości, i osiada w Kafarnaum, nad Jeziorem Galilejskim. Tam też znajduje pierwszych uczniów. Ewangelia dzisiejsza mówi o powołaniu Piotra i Andrzeja, a także Jana i Jakuba: „[Jezus] (…) ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim” (Mt 4,18-20). W podobny sposób Je­zus powołuje innych dwóch braci: Jakuba syna Zebedeusza i brata jego Jana. Oni również, usłyszawszy Chrystusowe wezwanie, natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim (por. Mt 4,21-22). Tak więc Jezus nie jest już sam. Są z Nim pierw­si uczniowie, z którymi obchodzi całą Galileę, nauczając w synagogach. Wszędzie głosi Ewangelię o królestwie i leczy wszelkie choroby i słabości wśród ludu.

Właśnie do „ubogich” skierowane jest przede wszystkim przepowiadanie i działalność Jezusa. Rzeszom chorych i zepchniętych na margines, którzy za Nim chodzą i Go szukają (por. Mt 4,23-25), Jego słowa i czyny objawiają, jak wielką wartość ma ich życie i na jak mocnej podstawie jest oparte ich oczekiwanie zbawienia. Podobnie dzieje się od samego początku misji Kościoła. Głosząc Jezusa jako Tego, który „przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła, dlatego że Bóg był z Nim” (por. Dz 10,38), Kościół wie, że jest zwiastunem orędzia zbawienia, którego nowość jawi się w całej pełni właśnie w sytuacjach poniżenia i ubóstwa ludzkiego życia. To orędzie ogłasza Piotr, gdy uzdrawia chromego, którego kładziono każdego dnia przy wejściu do świątyni jerozolimskiej, w bramie zwanej „Piękną”, aby prosił o jałmużnę: „Nie mam srebra ani złota – powiedział Piotr – ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź” (Dz 3,6). Przez wiarę w Jezusa, „Dawcę życia” (Dz 3,15), życie wzgardzone i zdane na łaskę innych odnajduje swoją tożsamość i pełną godność.

Słowa i czyny Jezusa i Jego Kościoła nie dotyczą jedynie tych, którzy doświadczają chorób, cierpień i różnych form odrzucenia przez społeczeństwo. W głębszym znaczeniu dotyczą samego sensu życia każdego człowieka w jego wymiarze moralnym i duchowym. Tylko człowiek, który uznaje, że jego życie jest dotknięte chorobą grzechu, może odnaleźć prawdę i autentyczność swojego istnienia przez spotkanie z Jezusem Zbawicielem, w myśl Jego własnych słów: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników” (Łk 5,31-32).

 

Enc. Evangelium vitae, 32

 


więcej tekstów autora
Polecamy

Uwolnijcie nas stąd

Wydawnictwo M

Do Nieba wzięta

Św. Jan Damasceński

partnerzy