Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: Internet
  • 5 stycznia 2014
  • komentarzy
  • 1 008 wyświetleń
  • lubi to!

Poniedziałek, 06.01.2014

Jan Paweł II

Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem
w Judei za panowania króla Heroda, oto
Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy
i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony król
żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę
na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon».
Skoro to usłyszał król Herod, przeraził
się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał
więc wszystkich arcykapłanów i uczonych
ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić
Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli:
«W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok:
A ty, Betlejem, ziemio Judy,
nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych
miast Judy,
albowiem z ciebie wyjdzie władca,
który będzie pasterzem ludu mego, Izraela».
Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców
i wypytał ich dokładnie o czas ukazania
się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem,
rzekł: «Udajcie się tam i wypytujcie starannie
o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście
mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon».
Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę.
A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie,
szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała
się nad miejscem, gdzie było Dziecię.
Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali.
Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką
Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu
pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali
Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.

Mt 2,1-12

 Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą (Iz 60,1-2). (…) Słowa proroka wskazują na ruch, na zstępowanie z wysokości chwały Bożej i łaski. Epifania oznacza ruch Boga ku człowiekowi. W ślad za tym poczyna się na ziemi ruch, który prowadzi ludzi z ciemności do światła. Czytamy: I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu. Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twe córki (Iz 60,3-4). Ruch w kierunku światła, w kierunku Jeruzalem, które jest jego centrum. Ruch serca ludzkiego w kierunku Boga, który przyszedł na świat — Emmanuela.

W dziejach religii jest to wielka nowość: Bóg przyszedł na świat, ażeby podzielić z człowiekiem jego ziemski los. Obok ruchu, w uroczystości Objawienia Pańskiego bardzo ważny jest jeszcze moment daru. Prorok mówi o bogactwach zamorskich, o zasobach narodów, mówi wręcz o złocie i kadzidle, które wśród pieśni pielgrzymów są niesione w stronę Jeruzalem — do tego miejsca, gdzie Bóg przyszedł na świat. Dary świadczą o wewnętrznym ruchu. Jest to ruch serca ludzkiego. Bóg, który przychodzi na świat, objawia siebie samego jako Dar dla człowieka. Człowiek odkrywając Boga, który stał się dla niego Darem, poznaje również, że i sam jest zdolny do daru z siebie samego. Jeżeli zaś ewangeliczni Mędrcy ze Wschodu przynoszą złoto, kadzidło i mirrę do betlejemskiego żłóbka, to w ten sposób potwierdzają najgłębszą prawdę objawienia się Boga w ludzkim ciele — Boga, który stał się darem dla zbawienia człowieka i jego odkupienia; Boga, który wzywa człowieka, aby i on również wypełnił swoje powołanie przez bezinteresowny dar z siebie samego.

I tak liturgia Objawienia Pańskiego jest Epifanią wielkiej misji. Misja ta prowadzi od Boga do człowieka, poprzez przyjście Syna Bożego na świat. Misja ta z kolei prowadzi przez serce człowieka ku innym ludziom, ku wszystkim, którzy jeszcze nie znają światła, jakie zstąpiło na Jeruzalem, którzy nie znają drogi do betlejemskiego żłóbka. Droga Mędrców ze Wschodu jest jak gdyby wielkim symbolem tych wszystkich dróg, którymi ludzie z bliska i z daleka, aż po krańce ziemi, podążą z biegiem wieków w stronę Chrystusowego światła. Ten, który teraz, jako nowo narodzone Dziecię pozwala się ujrzeć i uczcić Mędrcom ze Wschodu, kiedyś, u kresu swojej ziemskiej misji, powie do Apostołów: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! (Mk 16,15). Te słowa zadecydują o dziejach Kościoła. Wielki ruch prowadzący w kierunku wszystkich narodów świata jest w zamyśle Bożym odpowiedzią na przyjście Chrystusa w ludzkim ciele. Nawiązuje on też do owych trzech Mędrców, którzy idąc za blaskiem nowej gwiazdy, nowej światłości, są z pewnością wiedzeni światłem Ducha Świętego, wyruszyli w drogę do Jerozolimy i dalej do Betlejem.

* * *

Pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu (Iz 60,3). Tajemnica została objawiona! (…) Została objawiona Mędrcom przybyłym do Jerozolimy ze Wschodu: wypatrywali oni czujnie znaku z niebios, a podążając z daleka za światłem Chrystusa, stanęli wreszcie na progu domu w Betlejem, aby kontemplować Jego ludzkie oblicze: upadli na twarz i oddali Mu pokłon (Mt 2,11). Mędrcy stali się w ten sposób współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię (Ef 3,6). Nie tyle Ewangelia do nich dotarła, ile oni do Ewangelii.

Jan Paweł II, Komentarz do Ewangelii, Wydawnictwo M, Kraków 2011, s. 19-20.


więcej tekstów autora
Polecamy

Niedziela, 01.06.2014

Jan Paweł II

Środa, 18.12.2013

Jan Paweł II

Żony, nierządnice i kapłani

Bella Szwarcman-Czarnota

partnerzy