Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
  • 2 grudnia 2019
  • komentarzy
  • 44 wyświetleń
  • lubi to!

Poniedziałek, 02.12.2019

Jan Paweł II

Mt 8, 5-11

A kiedy Jezus wchodził do Kafarnaum, pewien setnik wyszedł Mu naprzeciw i prosił Go, mówiąc: Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i strasznie cierpi. Powiedział mu Jezus: Pójdę i uzdrowię go. Lecz setnik na to: Panie, ja nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiony mój sługa. Bo ja, sam będąc podległy władzy, również mam poddanych mi żołnierzy. I kiedy mówię do jednego: Idź – to on odchodzi. A kiedy mówię drugiemu: Przyjdź – to przychodzi. A do sługi gdy mówię: Zrób to – to on to zrobi. Słysząc to Jezus zdziwił się bardzo i powiedział do tych, którzy szli za Nim: Zaprawdę mówię wam, u nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.

 

W wielu epizodach Ewangelia ukazuje potęgę wiary. Jezus wyraża swój podziw dla wiary setnika: Zaprawdę powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary (Mt 8,10). A do Bartymeusza mówi: Idź, twoja wiara cię uzdrowiła (Mk 10,52). To samo powtarza się w przypadku kobiety cierpiącej na krwo­tok (por. Mk 5,34). Nie mniejsze wrażenie wywołują sło­wa skierowane do ojca epileptyka, który prosił o uzdrowienie syna: Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy (Mk 9,23). Zadaniem wiary jest współpraca z tą wszechmocą. Jezus tak bardzo prosi o tę współpracę, że w drodze powrotnej do Nazaretu nie dokonuje niemal żad­nego cudu, bo mieszkańcy Jego mia­steczka w Niego nie wierzyli (por. Mk 6,5-6). Wiara ma według Jezusa decy­dujące znaczenie dla zbawienia.

Jezus głosi także, iż królestwo Boże nie jest przeznaczone dla jednego tylko narodu, jedynie dla „Ludu Wybranego”. „Ze Wschodu i Zachodu” ma do niego wejść wielu ludzi, by „zasiąść do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem” (por. Mt 8,11). Nie jest to bowiem żadne królestwo w znaczeniu doczesnym i politycznym. Nie jest ono „z tego świata” (por. J 18,36), jakkolwiek wśród „tego świata” zostało zaszczepione i pośród niego ma się rozwijać i wzrastać. Dlatego też Jezus odsuwa się od rzeszy, która chciała uczynić Go królem („gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę”, J 6,15). W przeddzień męki zaś prosi Ojca w wieczerniku za uczniów, aby pozwolił im żyć wedle królestwa Bożego: „Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” (J 17,15-16). Królestwo Boże ma wzrastać w sercach uczniów pośród „tego świata”, ale spełni się w świecie przyszłym, „gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale (…). I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody” (Mt 25,31-32). Znów więc mamy do czynienia z perspektywą eschatologiczną.

 

Adh. Ecclesia in Oceania, 43


więcej tekstów autora
Polecamy

Abraham - jemu poddane są gwiazdy

Bella Szwarcman-Czarnota

Biblia o końcu świata

Tomasz Maria Dąbek OSB

partnerzy