Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia
  • 14 września 2018
  • komentarzy
  • 192 wyświetleń
  • lubi to!

Piątek, 14.09.2018

Jan Paweł II

J 3, 13-17

Nikt nigdy nie wstąpił do nieba oprócz Syna Człowieczego, który z nieba zstąpił. Jak Mojżesz wywyższył na pustyni węża, tak również potrzeba, aby i Syn Człowieczy został wywyższony. Wówczas każdy, kto w Niego wierzy, będzie miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna Jednorodzonego wydał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, lecz miał życie wieczne. Nie posłał Bóg swego Syna na świat po to, aby świat potępił, lecz aby świat został przez Niego zbawiony.

 

O Crux, ave spes unica! Bądź pozdrowiony, krzyżu, jedyna nasza na­dziejo! Liturgia dzisiejszej uroczystości zachęca nas, drodzy bracia i siostry, byśmy pa­trzyli na krzyż. Jest on «miejscem szczególnym», w którym objawia się i ukazuje nam miłość Boża. Na krzyżu spotykają się nędza czło­wieka i miłosierdzie Boga. Wielbienie tego bezgranicznego miłosierdzia jest dla człowieka jedyną drogą, pozwalają­cą otworzyć się na tajemnicę, którą objawia krzyż. Krzyż jest osadzony w ziemi, i mog­łoby się wydawać, że korzeniami tkwi w złu człowieka, jednak wznosi się on ku górze, jak palec wskazujący wyce­lowany w niebo, znak przypominający dobroć Boga. Za sprawą krzyża Chry­stusa został pokonany szatan, przezwy­ciężona śmierć, przekazane życie, przywrócona nadzieja, da­ne światło. O Crux, ave spes unica!
«Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne» (J 3, 14-15), mówi Jezus. Co zatem wi­dzimy, gdy kierujemy spojrzenie na krzyż, do którego został przybity Jezus (por. J 19, 37)? Kontemplujemy znak nieskończonej miłości Boga do ludzko­ści. O Crux, ave spes unica! Św. Paweł mówi o tym w Liście do Filipian, któ­rego przed chwilą słuchaliśmy. Jezus Chrystus nie tylko stał się człowie­kiem, we wszystkim podobnym do lu­dzi, lecz przyjął kondycję sługi i jesz­cze bardziej uniżył siebie, stając się po­słusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej (por. Flp 2, 6-8). Tak, «tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał» (J 3, 16)! Podziwiajmy – w zdu­mieniu i pełni wdzięczności – szero­kość, długość, wysokość i głębokość miłości Chrystusa, która przewyższa wszelką wiedzę (por. Ef 3, 18-19)! O Crux, ave spes unica!
W ogrodzie Eden pod drzewem stała kobieta, Ewa (por. Rdz 3). Zwie­dziona przez szatana, sięga po to, co uważa za życie Boże. Tymczasem jest to zarodek śmierci, która się w niej za­lęga (por. Jk l, 15; Rz 6, 23). Na Kalwarii, pod drzewem krzyża, stała inna kobieta, Maryja (por. J 19, 25-27). Posłuszna zamysłowi Boga, uczestniczy Ona głęboko w ofierze, ja­ką Syn składa z samego siebie Ojcu za życie świata; a przyjmując powierzonego Jej przez Jezusa apostoła Jana, staje się Matką wszystkich lu­dzi. Przez tajemnicę Twego krzyża i Twego zmar­twychwstania, zbaw nas, o Panie! Amen.

14 IX 2003, Bratysława (Słowacja)


więcej tekstów autora
Polecamy

partnerzy