Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: Internet
  • 30 sierpnia 2014
  • komentarzy
  • 807 wyświetleń
  • lubi to!

Niedziela, 31.08.2014

Jan Paweł II

Odtąd zaczął Jezus wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki». Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bo- wiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania.
Mt 16,21-27

Chrystus dokonuje wyzwolenia człowieka poprzez prawdę swej Ewangelii, której słowem ostatnim i definitywnym jest krzyż i zmartwychwstanie. Przez swą paschalną ofiarę Chrystus wyzwala człowieka z niewoli grzechu do nowego życia. Odkupienie stało się nowym stworzeniem: z odkupieńczej ofiary wraz ze zmartwychwstaniem Odkupiciela bierze początek nowe człowieczeństwo. Bóg stwarza za cenę Chrystusowej ofiary nowego człowieka w sprawiedliwości i prawdziwej świętości (Ef 4,24), człowieka, który staje się czcicielem Boga w Duchu i prawdzie (J 4,23).

Osoba Jezusa Chrystusa posiada dla tego nowego człowieka znaczenie doskonałego wzoru, czyli ideału. Ten, który w swym własnym człowieczeństwie był doskonałym obrazem Boga niewidzialnego (Kol 1,15), staje się poprzez swoje ziemskie życie, poprzez wszystko, co czynił i czego nauczał (Dz 1,1), a nade wszystko przez swą ofiarę, widzialnym wzorem dla ludzi. Wzorem najdoskonalszym. Wchodzimy tutaj w obręb tematu naśladowania Chrystusa, który jest wyraźnie obecny zarówno w przekazach ewangelicznych, jak też i innych pismach apostolskich, jakkolwiek sam wyraz naśladowanie raczej nie pojawia się w samych Ewangeliach. Chrystus wzywa swych uczniów, ażeby szli w Jego ślady (greckie akolutheíto tłumaczone jest przez naśladuje). Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje (Mt 16,24; por. także J 12,26). Dopiero u św. Pawła znajdujemy ten wyraz, gdy Apostoł pisze: Bądźcie naśladowcami (gr. mimetái) moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa (1 Kor 11,1). Gdzie indziej zaś: A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana (1 Tes 1,6). Jednakże sam wyraz nie jest tu najważniejszy. Najważniejszy jest fakt, iż całe życie i postępowanie Chrystusa uwieńczone ofiarą krzyża z miłości za braci pozostaje trwałym wzorem i ideałem. Skłania więc i wzywa nie tylko do poznania, ale nade wszystko do naśladowania. Chrystus zresztą mówi w Wieczerniku, po umyciu nóg Apostołom: Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem (J 13,15). Wypowiadając te słowa, Chrystus ma na myśli nie tylko gest obmycia nóg, ale całe swoje życie, które uważa za pokorną służbę. Każdy z uczniów otrzymuje wezwanie, by iść w ślady Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu (Mt 20,28). To właśnie w świetle tego życia, tej miłości, tego ubóstwa, tej wreszcie ofiary — naśladowanie Chrystusa staje się wymogiem dla wszystkich Jego uczniów i wyznawców. Staje się niejako zrębem ewangelicznego, chrześcijańskiego etosu. Na tym polega równocześnie owo wyzwolenie do nowego życia, o którym była mowa w poprzednich katechezach.

Chrystus nie przekazał ludzkości tylko wspaniałej teorii, lecz objawił, w jakim znaczeniu i w jakim kierunku ma się dokonywać zbawcza przemiana człowieka starego — człowieka grzechu w człowieka nowego. Ta przemiana egzystencjalna, a w konsekwencji moralna, ma sięgać najpierwotniejszego wzoru, według którego człowiek został stworzony. Tylko do istoty stworzonej na obraz i podobieństwo Boga mogą być skierowane takie słowa, jakie czytamy w Liście do Efezjan: Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane, i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze (5,1-2).

Chrystus jest więc wzorem na drodze tego naśladowania Boga. Równocześnie zaś On jeden czyni to naśladowanie możliwym do urzeczywistnienia, kiedy poprzez odkupienie daje nam uczestnictwo w Bożym życiu. W tym punkcie Chrystus staje się wzorem nie tylko doskonałym, ale wzorem skutecznym. Korzeniem samym nowego podobieństwa do Boga w Chrystusie a zatem również korzeniem naśladowania samego Chrystusa jako doskonałego wzoru — staje się dar, czyli łaska życia Bożego za sprawą paschalnej tajemnicy Odkupienia człowieka. Z tego źródła czerpią swoją moc i swoją skuteczność takie wezwania, jak u św. Pawła (do Filipian): Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli — jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie — dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale także i drugich! (Flp 2,1-4).

Jan Paweł II, Komentarz do Ewangelii, Wydawnictwo M, Kraków 2011, s. 119-121


więcej tekstów autora
Polecamy

Bądźcie wytrwali

Św. Izaak z Niniwy

W Izaaku związano Mu nogi

ks. Krzysztof Porosło

partnerzy