Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: Shutterstock
  • 24 maja 2014
  • komentarzy
  • 778 wyświetleń
  • lubi to!

Niedziela, 25.05.2014

Jan Paweł II

Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze — Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie oglądał. Ale wy Mnie widzicie, ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was. Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie.
J 14,15-21

Jezus, w mowie pożegnalnej do Apostołów w Wieczerniku obiecuje zesłanie Ducha Świętego, nowego Obrońcy i Pocieszyciela, danego nam już na zawsze: Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze — Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna (J 14,16-17). Mowa pożegnalna Jezusa zawarta w uroczystym opisie Ostatniej Wieczerzy jest pierwszym i podstawowym źródłem biblijnej pneumatologii — dyscypliny teologicznej dotyczącej Ducha Świętego. Chrystus mówi o Nim jako o Paraklecie, który pochodzi od Ojca i którego Ojciec pośle Apostołom i Kościołowi w imię Syna, wówczas, gdy Syn sam odejdzie i za cenę tego odejścia, które miało dopełnić się przez Ofiarę krzyżową Chrystusa (por. J 14,16; 16,7). Parakleta nazywa Jezus Duchem Prawdy. Czyni to przy różnych okazjach (por. także J 15,26; 16,13).

W tej samej mowie pożegnalnej Chrystus, odpowiadając na pytanie Apostoła Tomasza, powiedział o sobie: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem (J 14,6). Z tego dwukrotnego odwołania się Jezusa do prawdy wówczas, gdy chce On określić, kim jest On sam i kim jest Duch Święty, wynika, że nazwanie Parakleta Duchem Prawdy oznacza, iż jest On tym, który — po odejściu Chrystusa — będzie utrzymywał wśród uczniów tę samą Prawdę, którą Chrystus jest i którą głosi. On sam bowiem — Parákletos — jest prawdą tak jak Chrystus. Duch daje świadectwo, bo [Duch] jest prawdą — czytamy w Pierwszym Liście Janowym (1 J 5,6), gdzie również Apostoł pisze: My jesteśmy z Boga. Ten, który zna Boga, słucha nas. Kto nie jest z Boga, nas nie słucha. W ten sposób poznajemy ducha prawdy i ducha fałszu [spiritus erroris] (1 J 4,6). Posłannictwo Syna i posłannictwo Ducha Świętego spotykają się i wzajemnie dopełniają w tym poznaniu prawdy, w zwycięstwie nad fałszem. Ich działanie dokonuje się w ludzkiej duszy i w dziejach świata. Odróżnienie prawdy od fałszu jest początkiem takiego działania.

Trwanie w prawdzie, a również postępowanie w prawdzie jest sprawą zasadniczą dla Apostołów i dla uczniów Chrystusa, dla Kościoła u jego początków i w coraz to nowych pokoleniach w ciągu wieków. Z tego punktu widzenia zapowiedź Ducha Prawdy ma znaczenie kluczowe. Chrystus mówi w Wieczerniku: Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie (J 16,12). Istotnie, misja mesjańska Jezusa z Nazaretu trwała krótko — zbyt krótko, by odsłonić przed uczniami wszystkie zakresy Objawienia. Nie tylko czas był zbyt krótki, ale także przygotowanie i sama pojętność słuchaczy ograniczona. Niejednokrotnie sami Apostołowie byli zdumieni w duszy (Mk 6,52), niejednokrotnie nie rozumieli (por. np. Mk 8,21). I dawali na to dowody, że nie rozumieją — lub też że rozumieją nie tak, jak należało rozumieć słowa i czyny Chrystusa (por. np. Mt 16,6-11). Tak więc w całej pełni tłumaczą się słowa Mistrza: Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy (J 16,13).

Pierwszym potwierdzeniem tych słów Jezusa stanie się dzień Pięćdziesiątnicy i dni następne, jak czytamy w Dziejach Apostolskich, zarówno gdy chodzi o Apostołów i ich najbliższych towarzyszy w ewangelizacji, jak też o coraz dalsze pokolenia uczniów i wyznawców Chrystusa. Wszak Ewangelia przeznaczona jest dla wszystkich narodów — a w nich dla coraz to nowych pokoleń, które będą się rozwijać w kontekście różnych kultur i wielorakiego postępu cywilizacji i nauki. Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie (J 15,26) — mówi Chrystus ogarniając myślą cały bieg dziejów. Będzie świadczył, będzie ukazywał prawdziwe znaczenie Ewangelii wewnątrz Kościoła i w jego posłannictwie do świata. Stale i na każdym miejscu, w kontekście wszystkiego, co się zmienia i rozwija w życiu ludzkości, Duch Prawdy będzie doprowadzał Kościół do całej prawdy (J 16,13).
Pomiędzy tym, co objawia Duch Święty, i tym, co objawia Jezus, zachodzi ścisłe powiązanie. Nie chodzi tu o dwa różne, odrębne objawienia. Wynika to ze słów, w których Jezus wyraża swoją obietnicę: Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem (J 14,26). Przypominanie jest funkcją pamięci. Przypominając, powraca się do tego, co było, co zostało powiedziane czy dokonane, odnawiając w świadomości rzeczy przeszłe, sprawiając, że one niejako odżywają. Jednakże, posłannictwo Ducha Świętego, Ducha Prawdy obdarzone Boską mocą nie pozostaje skierowane tylko do przeszłości jako takiej. Duch Prawdy przypominając słowa i czyny oraz całą zbawczą tajemnicę Chrystusa, uobecnia je stale w Kościele, sprawia, że stale są aktualne — a równocześnie przyoblekają się w aktualność Kościoła — wspólnoty zbawienia. Dzięki działaniu Ducha Świętego Kościół nie tylko pamięta prawdę, ale trwa w prawdzie otrzymanej od swego Pana. W ten sposób wypełniają się także słowa Chrystusa: On będzie świadczył o Mnie (J 15,26). Świadectwo Ducha Prawdy kształtuje wciąż żywą obecność Chrystusa, siłę Ewangelii, coraz pełniejsze spełnienie Odkupienia, stałe objawianie prawdy i cnót. W ten sposób Duch Święty doprowadza Kościół do wszelkiej prawdy.

Ta prawda zawiera się w Ewangelii, a przynajmniej wynika z jej treści. To, co objawi Duch Święty, zostało już powiedziane przez Chrystusa. Sam Chrystus zwraca na to uwagę, mówiąc o Duchu Świętym: Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy (…). On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi (J 16,13-14). Chrystus otoczony chwałą przez Ducha Prawdy — to przede wszystkim Chrystus ukrzyżowany, odarty ze wszystkiego i wyniszczony w swym człowieczeństwie dla odkupienia świata. To właśnie za sprawą Ducha Świętego słowo krzyża musiało być przyjęte przez uczniów, którym sam Mistrz powiedział: ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie (J 16,12). Przed tymi słabymi ludźmi pojawiło się widmo krzyża. Jak głęboko trzeba było sięgnąć do umysłów i serc, aby dostrzegły chwałę Odkupienia, jaka właśnie w krzyżu się dopełniła! Aby każdego z nich wewnętrznie przekonać i przemienić, przygotowując naprzód na dzień Pięćdziesiątnicy, a następnie do posłannictwa apostolskiego pośród narodów i pokoleń.

Duch Święty, mówi Jezus, otoczy Mnie chwałą, ponieważ z mojego weźmie, aby wam objawić (por. J 16,14). Tylko Duch, który według św. Pawła przenika głębokości Boga (por. 1 Kor 2,10), może też stale sięgać do tej głębi tajemnic Syna — Słowa w Jego synowskiej relacji do Ojca oraz Jego odkupieńczej relacji do świata, do człowieka wszystkich czasów. Tylko też On, Duch Prawdy, może otwierać ludzkie umysły i serca, czyniąc je podatnymi na przyjmowanie niewysłowionej tajemnicy Boga i jego Syna wcielonego, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Jan Paweł II, Komentarz do Ewangelii, Wydawnictwo M, Kraków 2011, s. 637-639 

 


więcej tekstów autora
Polecamy

Upadek aniołów

Jan Paweł II

Sen Jakuba cz. 3

Ks. Jacek Jurczyński SDB

Środa, 18.12.2013

Jan Paweł II

partnerzy