Warning: Declaration of FeedWordPie_Item::get_id($hash = false) should be compatible with SimplePie_Item::get_id($hash = false, $fn = 'md5') in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/plugins/feedwordpress/feedwordpie_item.class.php on line 0

Warning: Declaration of FeedWordPress_Parser::parse(&$data, $encoding) should be compatible with SimplePie_Parser::parse(&$data, $encoding, $url = '') in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/plugins/feedwordpress/feedwordpress_parser.class.php on line 0
Czas na Biblię

Wybierz Biblię dla siebie

dołącz do nas
Ewangelia dnia

Warning: Use of undefined constant U - assumed 'U' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naszczas/domains/naszczas.pl/public_html/biblia/wp-content/themes/wizjo/sidebar.php on line 3
źródło: Internet
  • 12 lipca 2014
  • komentarzy
  • 884 wyświetleń
  • lubi to!

Niedziela, 13.07.2014

Jan Paweł II

Mt 13,1-23

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: «Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!»
Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego w przypowieściach mówisz do nich?» On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy! Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na miejsce skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Przypowieść o siewcy i siejbie ukazuje wzrost królestwa Bożego jako owoc działania Siewcy, które wydaje plon w zależności od rodzaju gleby i warunków klimatycznych: Jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny (Mt 13,8). Gleba oznacza wewnętrzną dyspozycję ludzi. Wzrost królestwa Bożego uzależniony jest więc — według Jezusa — również od człowieka. Człowiek, wolna wola ludzka, jest odpowiedzialna za ten wzrost. Stąd też Jezus poleca wszystkim modlić się: przyjdź królestwo Twoje (por. Mt 6,10; Łk 11,2) — a jest to jedna z pierwszych próśb modlitwy Pańskiej. Przypowieść o siewcy (Mt 13,3-8) głosi, że królestwo Boże urzeczywistnia się już w nauczaniu Jezusa, a równocześnie wskazuje na obfitość owoców, które złożą się na ogromne bogactwo królestwa u kresu czasów. Nie wszystkie ziarna wydadzą plon. Zależy to od tego, jaka będzie odpowiedź na zaproszenie, jak zostanie przyjęte ziarno słowa Bożego. Podobnie przypowieść o nasieniu, które samo wyrasta (Mk 4,26-29), podkreśla, że królestwo nie jest dziełem człowieka, lecz darem miłości Bożej, która dział a w sercu wiernych i prowadzi dzieje ludzkie ku ich ostatecznemu spełnieniu w wieczystej komunii z Panem. Przypowieść o chwaście rosnącym w pszenicy (Mt 13,24- 30) oraz przypowieść o sieci (Mt 13,47-52) mówią przede wszystkim o zbawieniu Bożym, które jest już obecne i działa w świecie. Ale obok synów królestwa występują tu także wprowadzający nieprawość synowie Złego. Dopiero u kresu dziejów siły zła zostaną zniszczone, a ten, kto przyjął królestwo, już na zawsze pozostanie z Panem. Wreszcie przypowieści o skarbie i o perle (Mt 13,44-46) ukazują najwyższą i absolutną wartość królestwa Bożego: ten, kto to zrozumiał, gotów jest do wszelkich ofiar i wyrzeczeń, aby tylko do niego przystąpić. Chrystus mówi do uczniów: Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego (Mk 4,11). Naucza o tej tajemnicy, a jednocześnie swoimi słowami i tym, czego dokonał przekazuje im królestwo, tak jak Jemu (Synowi) przekazał je Ojciec (por. Łk 22,29). Nauczanie to trwa również po Jego zmartwychwstaniu. Czytamy bowiem w Dziejach Apostolskich, że ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym (por. Dz 1,3) aż do dnia, kiedy został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga (Mk 16,19). Były to ostatnie pouczenia i dyspozycje przekazane Apostołom, dotyczące ich działalności po wniebowstąpieniu i zesłaniu Ducha Świętego, której celem było konkretnie zainicjować królestwo Boże po przez powstanie Kościoła.

Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie. Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli (Łk 10,23-24). Szczególnie szczęśliwi byli ci, którzy żyjąc w czasach Jezusa doznali radości przebywania z Nim, oglądania Go i słuchania. Sam Jezus nazywa ich szczęśliwymi. Formuła powiadam wam pozwala nam zrozumieć, że przytoczone słowa są czymś więcej niż zwykłym stwierdzeniem historycznego faktu. Słowa wypowiedziane przez Jezusa stanowią objawienie, które ukazuje głęboki sens dziejów. W poprzedzającej go przeszłości Jezus widzi nie tylko zewnętrzne wydarzenia, przygotowujące Jego przyjście. Dostrzega głębokie pragnienia serc kierujące tymi wydarzeniami i wyprzedzające ich ostateczny wynik. Większość ludzi współczesnych Jezusowi nie zdawała sobie sprawy z tego przywileju. Patrzyli na Mesjasza i słuchali Go, nie rozpoznając w Nim oczekiwanego Zbawiciela. Zwracając się do Niego, nie wiedzieli, że rozmawiają z Pomazańcem Bożym zapowiadanym przez proroków. Mówiąc: to, co wy widzicie, to, co słyszycie, Jezus zapraszał ich do otwarcia się na tajemnicę niedostępną dla zmysłów. W jej zgłębianiu Jezus pomaga przede wszystkim swoim uczniom: Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego (Mk 4,11). Na tej drodze, prowadzącej uczniów do odkrycia tajemnicy, zakorzeniona jest nasza wiara, wspierająca się właśnie na ich świadectwie. Nie mamy przywileju oglądania i słuchania Jezusa, tak jak było to możliwe podczas Jego ziemskiego życia, ale dzięki wierze otrzymujemy niezmierzoną łaskę obcowania z tajemnicą Chrystusa i Jego królestwa.

Jan Paweł II, Komentarz do Ewangelii, Wydawnictwo M, Kraków 2011, s. 97-99


więcej tekstów autora
Polecamy

Niedziela, 12.01.2014

Jan Paweł II

Wątpić, aby uwierzyć

Anne Field OSB

Sen jako powiernik

Ks. Jacek Jurczyński SDB

partnerzy